Күршем — сихырсы

Элек күршемдән ҡурҡып, артыҡ зыяны теймәһен тип, телемде тыйып йөрөнөм. Хәҙер иһә өнһөҙ ҡалыуҙың мәғәнәһе юҡ. Тормошобоҙ аҫтын-өҫкә килде. Ә уны туҡтатыусы ла, ҡыйыш эштәрен тикшереүсе лә юҡ. Уға ҡаршы зарланыусыларҙы үҙҙәрен ғәйепләп, «аҡылдан яҙған» тигән тамға тағып ҡалдыралар. Мине лә шулай иттеләр. Әммә хәҙер инде ҡурҡыу хисе бөттө — нисек бар, шулай һөйләйем.

Күршем — сихырсы

Күрше ҡатын Зилә беҙҙең ауылға 10–15 йыл элек килеп урынлашты. Белеме буйынса ул акушер-гинеколог ине. Халыҡ медицинаһын яҡшы белеүе, дауалау үләндәре менән ҡыҙыҡһыныуы тураһында ишеткәс, ауыл халҡы уны тиҙ арала үҙ итте. Ә мин, киреһенсә, шикләндем.

Үҙен бик уҡымышлы, динле ғаиләнән тип таныштырҙы ул. Имеш, ата-бабалары бер нисә быуын билдәле муллалар, әбейҙәре абыстайҙар булған. Нәҫелдәре хөрмәтле тип һөйләнеләр.

Был табипты беҙҙең яҡҡа белгестәр етмәгән саҡта килтерҙеләр. Ул акушер булып эшкә ҡайтты. Үҙе яңғыҙ, ғаиләһе юҡ. Ҡатын-ҡыҙҙың иң гүзәл сағында яңғыҙ булыуы күңелемдә шунда уҡ шик тыуҙырҙы. Беҙ бер йәштә инек — икебеҙгә лә 33 йәш. Минең ирем, ике улым бар, өсөнсө балаға ауырлы инем. Ғаиләбеҙ менән матур ғына йәшәп ята инек, киләсәккә өмөттәребеҙ ҙур ине.

Бер көндө, йәй башында, күрше йортҡа ошо ҡатын килеп урынлашты. Шул ваҡыттан бөтә иғтибар уға йүнәлде. Ауыл халҡы, яңғыҙ ҡатынға ярҙам кәрәк тип, төрлөсә ярҙам тәҡдим итә башланы. Айырыуса ирҙәр йәнләнеп китте — хатта эскеселәр ҙә айнып киткәндәй булды. Бөтәһенең телендә — Зилә.

Мин уны тәүге көндән үк өнәмәнем. Ул һәр кемгә йылмайып, яғымлы һөйләшкән була, артыҡ яһалма күренә ине. Беҙ ябай ауыл кешеләре, бындай ҡыланыш беҙгә ят. Шуға күрә бер ваҡыт тураһын әйтеп һалдым:

— Зилә, үпкәләмә, әммә һинең гел йылмайып йөрөүең миңә оҡшамай. Кеше алдап йөрөмә, үҙең бул, — тинем.

Ул күҙҙәрен ҙур итеп асып ҡараны ла, ҡысҡырып көлөп ебәрҙе.

Шул көндән башлап тормошомда сәйер хәлдәр башланды. Иртән ишек алдына сыҡһаң — баҫҡыс төбөндә бер ус тоҙ ята. Икенсе көндө — ҡыҙыл алмалар. Ә беҙҙә алмағас юҡ. Ихатаға шприцтар, ҡаҙаҡтар табыла башланы. Миләш төбөндә күмелгән йомортҡа таптым. Мунса янында күмер биҙрәһендә ҡарға ҡанаттары ята ине. Баҡсалағы гөлдәр араһында сит үҫемлек барлыҡҡа килде.

Шуны алып, күрше ауылдағы имсе әбейгә барҙым. Ул мине ишек төбөндә үк туҡтатты, ҡулымдағы әйберҙе алып ташланы.

— Был тупраҡтың нимә икәнен беләһеңме? — тине лә, миңә тоҙ һалынған һыуыҡ һыу менән йыуынырға ҡушты.

Мин уның һүҙен тыңланым. Шунан һуң ғына ул мине өйгә индерҙе, кейемдәремде лә йыуып элеп ҡуйырға ҡушты.

— Таҙарынмайынса, һине ҡабул итмәйем, — тине.

Шулай итеп, имсе әбей һүҙҙәренсә, мин үҙемде ауыр боҙомдан һаҡлап ҡалдым.

Әммә күршем бының менән генә туҡтаманы. Өйҙә гел талаш-тауыш башланды. Атай-әсәйем, ирем — барыһы ла юҡ-барға асыулана. Элек бындай түгел инек. Төҙөп ятҡан йортобыҙға йәшен атты, ут сығып, йорт янып бөттө. Шунда барыһын да аңланым.

Өсөнсө балам үле тыуҙы. Табиптар сәбәбен аныҡ әйтә алманы. Үҙем дә ауырый башланым: сәсем ҡойола, тештәрем төшә, тәнем насарая. Аҙаҡ ирем менән айырылыштыҡ.

Бер көндө Зиләне осратҡас, уға тағы ла әйтеп һалдым:

— Алланан ҡурҡһаңсы! Ни өсөн миңә бәйләнәң? — тинем.

Ул тағы көлдө, әммә ҡарашында усаллыҡ бар ине.

— Һинең үҙеңә берәй нәмә булғандыр. Донъя төрлө була. Һин минең яңғыҙлығымдан көлгәйнең бит. Бәлки, был һынау шуның өсөндөр, — тине ул.

Ауылда уның сихыры тураһында һөйләшеүҙәр артты. Әммә шул уҡ ваҡытта ул байып китте: ҙур йорт һалды, ҡалала эшләй башланы, машинаһы бар. Ә күптәр минең һүҙҙәремә ышанмай, мине көнсөллөк менән ғәйепләй.

Мин иһә бер генә нәмә теләйем — ошо бәләнән ҡотолоу юлын табырға. Кем кәңәш бирер икән?..

Сөембикә. 3 март 2026 йыл

Сығанаҡ: Ыласын.